ای خاک ِ گهر خیز

ای سرمه ی چشمان ِهمه غمزدگانت

ای پهنه ی تاریخ

من با تو و نام تو نفس می کشم از شوق

با یاد ِ تو ایران

با یاد ِ تو و آن همه فخری که تو را بود

با کوروش و دارا

با یاد ِ سیاوش

با پنجه ی آرش

با یاد ِ تو و رستم ِ دستان

تهمینه ی عاشق

با یاد ِ هزاران دل ِ پر غصه ی مردان و زنانت

از جور و جفایی که تو بر دوش کشیدی

از گردش ِ ایام چه دیدی و شنیدی؟

اسکندر و ویرانی و نیرنگ و تطاول

چنگیز که غرقابه ی خون در سر ِهر کوچه به پا کرد

نا اهلی قاجار

بد مستی تاتار

افسوس و دریغ از غم ِ نامردی ِ ایام

ای مست ِ دل آزرده ی خون ریخته در جام

هر گنج که در سینه ی پر مهر نهفتی

قومی به تطاول به جفا برد

از گردش ِ ایام چه دیدی و شنیدی؟

ای خاکِ ستم دیده ی مغرور

اکنون چه گذشته است که مغرور نشستی ؟

اکنون چه گذشته است که اغیار تو را حرمت ِ پیشین نگذارند؟

اکنون چه گذشته است که هر ناکس ِ بی اصل

بر دامن ِ پاک ِ تو زند چنگ

ایران ِ من ای سینه ام از عشق ِ تو صد چاک

ای آه ِ جگرسوز ِ تو سر برده به افلاک

امروز چه فخری به تو دارد؟

این قوم که روزی همه رؤیای ِ کفی خاک ِ تو را داشت

اکنون چه گذشته است؟ فریدون فراهانی