یکی از روز های آخر زمستان بود . بچه ها دسته دسته از دبستان بر می گشتند . زری و پری هم که همسایه بودند ، از پیاده رو خیابان به خانه می رفتند . پری می گفت زری جان نمی دانی چقدر خوشحالم که عید نزدیک می شود
من عید نوروز را خیلی دوست دارم . تنها روزهای عید نیست که به من خوش می گذرد چهارشنبه سوری و سیزده به در هم روزهای خوشی است .
چه بود گر من و تو چند قدح باده خوریم باده از خون رزان است نه از خون شما
آخرین حرف این است
زندگی شیرین است
خود از این روست اگر می گویم
پایمردی بکنیم
پیش از آن که سرِ ما ، سرِ دار آرد خصم
ما بکوبیم سر خصم به سنگ
وین تبهکاران را
بر سر دار بسازیم آونگ
با نگاهی گویا
با لبانی خاموش
قصر ضحـاک هنوز آباد است
تو به ویرانی این کاخ بکوش
ای دروغان ، شرمتان باد از کژیها تان !
ننگتان باد از نهال بی بر کینی که
می کارید!
روزتان تاریک!
آسمانتان سنگ!
مرگتان فرجام جانتان ،
سهم و بیم آهنگ!
باده تان در جام مستی زایتان خون باد!
تیره جانتان باد و پاد افراه ، افزون باد!
تمامی واژه های جهان را در اختیار داشتیم
و آن نگفتیم که به کار آید
چرا که تنها یک سخن ،
یک سخن
.
چو با تخت منبر برابر کنند
همه نام بوبکر و عمر کنند
تبه گردد این رنج های دراز
نشیبی درازست پیش فراز
از ایران و از ترک و از تازیان
نژادی پدید آید اندر میان
نه دهقان نه ترک و نه تازی بود
سخن ها به کردار بازی بود